Zaburzenia sensoryczne u dzieci: Rozpoznaj, zrozum, skutecznie wspieraj!

Jako Marika Witkowska, widzę, jak wielu rodziców zmaga się z niezrozumiałymi dla nich zachowaniami swoich dzieci. Często te zachowania są mylnie interpretowane jako "złośliwość" lub "trudny charakter". Ten artykuł ma na celu rzucić światło na to, czym są zaburzenia sensoryczne u dzieci, pomóc Wam rozpoznać ich objawy i wskazać konkretną drogę do uzyskania profesjonalnej pomocy, abyście mogli skutecznie wspierać swoje pociechy.

Czym tak naprawdę jest integracja sensoryczna i dlaczego jest kluczowa dla rozwoju?

Integracja sensoryczna (SI), często nazywana również zaburzeniami przetwarzania sensorycznego (SPD), to w gruncie rzeczy dysfunkcja neurologiczna. Polega ona na trudnościach w prawidłowym odbieraniu, organizowaniu i interpretowaniu informacji, które docierają do mózgu z naszych zmysłów. Mówiąc prościej, mózg dziecka z zaburzeniami SI nie jest w stanie efektywnie przetwarzać bodźców wzrokowych, słuchowych, dotykowych, węchowych, smakowych, a także tych pochodzących z układu przedsionkowego (odpowiedzialnego za równowagę) i proprioceptywnego (odpowiedzialnego za czucie głębokie, czyli świadomość położenia ciała w przestrzeni). Prawidłowa integracja sensoryczna jest absolutnie fundamentalna dla rozwoju dziecka, ponieważ umożliwia mu skuteczne funkcjonowanie w otoczeniu, naukę, nawiązywanie relacji i budowanie poczucia bezpieczeństwa.

Różnica między "trudnym dzieckiem" a dzieckiem z problemami sensorycznymi jak to rozpoznać?

Wielokrotnie spotykam się z rodzicami, którzy czują się bezradni, bo ich dziecko jest "niegrzeczne", "uparte" lub "trudne". Jednak to, co na pierwszy rzut oka wydaje się być problemem wychowawczym, bardzo często okazuje się być sygnałem, że dziecko zmaga się z problemami sensorycznymi. Kluczowa różnica polega na intencji. Dziecko z zaburzeniami SI nie reaguje w określony sposób, aby zrobić rodzicom na złość. Jego reakcje są mimowolne i wynikają z tego, że jego układ nerwowy inaczej przetwarza bodźce. Na przykład, jeśli dziecko zatyka uszy w supermarkecie, to nie dlatego, że chce zwrócić na siebie uwagę, ale dlatego, że dźwięki są dla niego fizycznie bolesne lub przytłaczające. Zrozumienie tej perspektywy jest pierwszym, najważniejszym krokiem do wsparcia dziecka i budowania z nim empatycznej relacji.

Skąd się biorą zaburzenia SI? Najczęstsze przyczyny i czynniki ryzyka.

Przyczyny zaburzeń integracji sensorycznej są złożone i często niejednoznaczne. Uważa się, że mogą mieć podłoże genetyczne, być związane z komplikacjami okołoporodowymi, a także z czynnikami środowiskowymi. W ostatnich latach, jako Marika Witkowska, obserwuję, że coraz częściej eksperci wskazują na związek z nowoczesnym stylem życia. Do najczęściej wymienianych czynników ryzyka należą:

• Nadmierna stymulacja cyfrowa: Zbyt długie spędzanie czasu przed ekranami urządzeń elektronicznych może zaburzać naturalny rozwój przetwarzania bodźców.
• Ograniczanie swobodnej zabawy na świeżym powietrzu: Brak możliwości biegania, skakania, wspinania się i eksplorowania otoczenia w naturalny sposób pozbawia dzieci kluczowych doświadczeń sensorycznych.
• Wcześniactwo lub trudny poród: Mogą wpływać na niedojrzałość układu nerwowego.
• Ekspozycja na toksyny w okresie prenatalnym: Niektóre substancje mogą negatywnie wpływać na rozwój mózgu.

Warto jednak pamiętać, że zaburzenia SI mogą pojawić się również u dzieci, u których nie występowały żadne z powyższych czynników ryzyka. Ważne jest, aby nie obwiniać się, lecz skupić na poszukiwaniu pomocy.

Mapa objawów: Jak rozpoznać problemy z przetwarzaniem bodźców

Nadwrażliwość sensoryczna: Kiedy Twoje dziecko unika metek, hałasu i przytulania.

Nadwrażliwość, czyli hiperwrażliwość sensoryczna, to sytuacja, w której dziecko jest przestymulowane i reaguje negatywnie na bodźce, które dla większości osób są neutralne lub ledwo zauważalne. Jego układ nerwowy odbiera te bodźce jako zbyt intensywne, a nawet bolesne. Jako rodzic możesz zauważyć, że Twoje dziecko:

• Zatyka uszy lub płacze w głośnych miejscach (np. supermarket, przyjęcie urodzinowe).
• Unika przytulania lub dotyku, zwłaszcza nieoczekiwanego.
• Ma wybiórczość pokarmową, odmawiając jedzenia o określonej teksturze, zapachu czy smaku.
• Nie toleruje metek w ubraniach, szwów, konkretnych materiałów, często się drapie lub chce zdjąć ubranie.
• Reaguje silnym lękiem na nagłe zmiany światła, zapachy, czy dźwięki.

Podwrażliwość sensoryczna: Dlaczego Twoje dziecko ciągle szuka mocnych wrażeń i intensywnej zabawy?

Zupełnie odmiennym, choć równie problematycznym, zjawiskiem jest podwrażliwość, czyli hipowrażliwość sensoryczna. W tym przypadku układ nerwowy dziecka potrzebuje bardzo silnych i intensywnych doznań, aby w ogóle poczuć bodziec. Dziecko z podwrażliwością często wydaje się być "niezmordowane" i nieustannie poszukuje ruchu oraz silnych wrażeń. Możesz zaobserwować, że Twoje dziecko:

• Celowo uderza o przedmioty, ściany, lub rzuca się na podłogę, aby poczuć nacisk.
• Bardzo mocno przytula, ściska, szarpie, nie zdając sobie sprawy z siły.
• Kręci się w kółko, skacze, biega bez opamiętania, nie odczuwając zawrotów głowy.
• Ma wysoką tolerancję na ból, często nie reaguje na urazy.
• Wkłada przedmioty do ust, gryzie ubrania, obgryza paznokcie, szuka intensywnych doznań oralnych.
• Nie zauważa bałaganu wokół siebie, nie reaguje na brudne ręce czy ubranie.

Problemy z ruchem i koordynacją: Gdy niezgrabność to sygnał alarmowy.

Zaburzenia motoryczne o bazie sensorycznej to kolejna kategoria objawów, która często umyka uwadze rodziców, a jest bardzo istotna. Dzieci z tymi problemami mogą mieć trudności z planowaniem ruchu (tzw. praksją), koordynacją i utrzymaniem równowagi. Ich ruchy mogą wydawać się niezgrabne, nieprecyzyjne lub chaotyczne. Zwróć uwagę, jeśli Twoje dziecko:

• Jest niezgrabne ruchowo, często potyka się, przewraca, wpada na przedmioty.
• Ma trudności z nauką jazdy na rowerze, hulajnodze, rolkach, pływania.
• Ma problemy z czynnościami manualnymi, takimi jak zapinanie guzików, wiązanie sznurowadeł, posługiwanie się sztućcami, rysowanie, pisanie.
• Nie potrafi utrzymać równowagi, ma problem ze staniem na jednej nodze, chodzeniem po krawężniku.
• Ma trudności z naśladowaniem ruchów, wykonywaniem sekwencji ruchów.

Checklista dla rodzica: Konkretne zachowania, które powinny zapalić czerwoną lampkę.

Jeśli zauważasz u swojego dziecka którekolwiek z poniższych zachowań, warto rozważyć konsultację ze specjalistą:

• Unikanie dotyku, przytulania, określonych ubrań.
• Silne reakcje na hałas, światło, zapachy.
• Wybiórczość pokarmowa, awersja do tekstur jedzenia.
• Ciągłe poszukiwanie intensywnych wrażeń ruchowych (kręcenie się, skakanie, uderzanie).
• Wkładanie przedmiotów do ust, gryzienie ubrań.
• Brak reakcji na ból lub bardzo wysoka tolerancja na ból.
• Niezgrabność ruchowa, częste potykanie się.
• Trudności z nauką nowych umiejętności ruchowych (np. jazda na rowerze).
• Problemy z czynnościami manualnymi (np. zapinanie guzików, używanie nożyczek).
• Trudności z koncentracją, łatwe rozpraszanie się.
• Nadmierna płaczliwość, frustracja, wybuchy złości bez wyraźnej przyczyny.

Od niepokoju do działania: Ścieżka diagnozy w Polsce

Kiedy i do kogo się zwrócić? Pierwsze kroki w poszukiwaniu pomocy.

Jeśli po zapoznaniu się z powyższymi objawami czujesz, że coś może być na rzeczy, nie zwlekaj z poszukiwaniem pomocy. Wczesna interwencja ma kluczowe znaczenie. Pierwszym krokiem powinno być skonsultowanie się z certyfikowanym terapeutą integracji sensorycznej. Takich specjalistów znajdziesz w poradniach psychologiczno-pedagogicznych, prywatnych ośrodkach terapeutycznych, a czasem również w przedszkolach czy szkołach integracyjnych. Możesz też porozmawiać z pediatrą, który może wskazać odpowiednie placówki.

Jak wygląda profesjonalna diagnoza SI? Przebieg wizyty u specjalisty.

Profesjonalna diagnoza zaburzeń integracji sensorycznej to proces wieloetapowy, który pozwala na kompleksową ocenę funkcjonowania dziecka. Jako Marika Witkowska, zawsze podkreślam, że jest to niezwykle ważny moment, który daje rodzicom jasny obraz sytuacji. Oto, jak zazwyczaj przebiega wizyta u specjalisty:

1. Szczegółowy wywiad z rodzicami: Terapeuta zbiera informacje na temat rozwoju dziecka od urodzenia, jego codziennego funkcjonowania, zachowań w różnych sytuacjach, a także historii medycznej i rodzinnej. To kluczowy etap, który pozwala zrozumieć kontekst problemów.
2. Wypełnienie kwestionariuszy: Rodzice proszeni są o wypełnienie standaryzowanych kwestionariuszy dotyczących zachowań sensorycznych dziecka, co pozwala na obiektywną ocenę i porównanie z normami rozwojowymi.
3. Obserwacje Kliniczne: To najważniejsza część diagnozy. Terapeuta obserwuje dziecko podczas swobodnej zabawy oraz podczas wykonywania specjalnie dobranych zadań i testów ruchowych. Ocenia reakcje na bodźce, równowagę, koordynację, napięcie mięśniowe, planowanie ruchu i inne aspekty. Obserwacje te są prowadzone w specjalnie przygotowanej sali, wyposażonej w różnorodne sprzęty sensoryczne.
4. Omówienie wyników i plan terapii: Po zebraniu wszystkich danych, terapeuta przedstawia rodzicom kompleksową opinię diagnostyczną, wyjaśnia, czy u dziecka występują zaburzenia SI, jakiego są typu i w jakim stopniu. Następnie proponuje indywidualny plan terapii.

Diagnoza w ramach NFZ a wizyta prywatna co musisz wiedzieć?

W Polsce rodzice mają dwie główne ścieżki do diagnozy zaburzeń integracji sensorycznej:

Diagnoza w ramach NFZ	Diagnoza prywatna
Zazwyczaj odbywa się w poradniach psychologiczno-pedagogicznych.	Przeprowadzana w prywatnych ośrodkach terapeutycznych.
Długi czas oczekiwania na wizytę i diagnozę, często wiele miesięcy.	Zazwyczaj krótszy czas oczekiwania, co pozwala na szybsze rozpoczęcie interwencji.
Diagnoza jest bezpłatna.	Wiąże się z kosztami, które rodzice pokrywają sami.
Wymaga skierowania od lekarza lub zgłoszenia do poradni.	Nie wymaga skierowania, wystarczy umówić się na wizytę.
Wielu rodziców, z uwagi na długi czas oczekiwania, decyduje się na ścieżkę prywatną, aby jak najszybciej pomóc dziecku.	Daje większą elastyczność w wyborze terapeuty i terminów.

Co zawiera opinia diagnostyczna i jak ją wykorzystać w przedszkolu lub szkole?

Profesjonalna opinia diagnostyczna to dokument, który zawiera szczegółowy opis funkcjonowania sensorycznego dziecka, wyniki przeprowadzonych testów i obserwacji, a także zalecenia do terapii i pracy w domu. Jest to niezwykle ważny dokument, który może być wykorzystany w placówkach edukacyjnych. Jako Marika Witkowska, zawsze radzę rodzicom, aby przedstawili ją w przedszkolu lub szkole dziecka. Dzięki niej:

• Nauczyciele i wychowawcy lepiej zrozumieją potrzeby dziecka i będą mogli dostosować metody pracy.
• Można ubiegać się o opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju (dla młodszych dzieci) lub orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego (dla starszych dzieci). Te dokumenty dają dziecku prawo do dodatkowego wsparcia, np. zajęć rewalidacyjnych, dostosowania warunków nauki, a nawet obecności asystenta w szkole.
• Można wprowadzić modyfikacje w otoczeniu szkolnym, np. cichsze miejsce do pracy, możliwość korzystania z pomocy sensorycznych.

Terapia integracji sensorycznej: Na czym polega naukowa zabawa?

Sala do terapii SI jak wygląda i dlaczego jest tak skuteczna?

Sala do terapii integracji sensorycznej to miejsce, które na pierwszy rzut oka przypomina plac zabaw, ale jest to plac zabaw o bardzo konkretnym przeznaczeniu terapeutycznym. Znajdziesz w niej różnorodne sprzęty, takie jak podwieszane platformy, huśtawki (kokony, deski, opony), hamaki, drabinki, zjeżdżalnie, baseny z piłeczkami, materace, wałki, tunele, a także mnóstwo drobnych pomocy sensorycznych piłeczki o różnej fakturze, ciężkie koce, szczotki, piasek kinetyczny, ciastolina. To właśnie dzięki temu bogatemu wyposażeniu terapeuta może stworzyć środowisko, które w kontrolowany sposób dostarcza dziecku odpowiednich bodźców. Terapia SI jest często nazywana "naukową zabawą", ponieważ dziecko uczy się i rozwija swoje umiejętności poprzez aktywności, które są dla niego atrakcyjne i motywujące, a jednocześnie precyzyjnie dobrane do jego indywidualnych potrzeb sensorycznych.

Huśtanie, turlanie, ściskanie przykłady ćwiczeń i ich cel.

Podczas terapii SI terapeuta wykorzystuje różnorodne ćwiczenia, które mają na celu stymulowanie konkretnych zmysłów i poprawę ich integracji. Oto kilka przykładów:

• Huśtanie na różnych huśtawkach (np. w kokonie, na platformie): Stymuluje układ przedsionkowy, poprawia równowagę, koordynację i świadomość ciała w przestrzeni. Może działać zarówno wyciszająco, jak i pobudzająco, w zależności od potrzeb dziecka.
• Turlanie się po materacach, wałkach, ściskanie ciężkimi kocami: Dostarcza głębokiego nacisku (stymulacja proprioceptywna), co pomaga dziecku lepiej czuć swoje ciało, regulować napięcie mięśniowe i wyciszać się.
• Przeciskanie się przez tunele, pokonywanie torów przeszkód: Wzmacnia planowanie ruchu (praksję), koordynację, równowagę i świadomość ciała.
• Zabawy z różnymi fakturami (piasek, ryż, fasola, ciastolina): Stymuluje zmysł dotyku, pomaga w desensytyzacji (zmniejszaniu nadwrażliwości) lub pobudzaniu (w przypadku podwrażliwości).
• Zabawy z piłkami, rzucanie, łapanie: Poprawia koordynację wzrokowo-ruchową, planowanie ruchu i świadomość ciała.

Jakich efektów można się spodziewać po terapii i jak długo ona trwa?

Efekty terapii integracji sensorycznej mogą być bardzo zadowalające, choć ich zakres i szybkość pojawiania się są indywidualne dla każdego dziecka. Wielu rodziców i terapeutów w Polsce zgłasza znaczną poprawę w funkcjonowaniu dzieci lepszą koncentrację, spokojniejsze zachowanie, poprawę koordynacji ruchowej, zmniejszenie nadwrażliwości lub zwiększenie reakcji na bodźce w przypadku podwrażliwości, a także lepsze radzenie sobie w sytuacjach społecznych. Należy jednak pamiętać, że skuteczność terapii SI jest przedmiotem ciągłych dyskusji naukowych. Terapia jest procesem długotrwałym, zazwyczaj trwa od kilku miesięcy do nawet kilku lat, z częstotliwością spotkań raz lub dwa razy w tygodniu. Kluczowa jest regularność i zaangażowanie rodziców w kontynuowanie "diety sensorycznej" w domu.

Czy terapia SI to jedyne rozwiązanie? Poznaj inne formy wsparcia.

Terapia integracji sensorycznej jest niezwykle cenną formą wsparcia, ale rzadko bywa jedynym rozwiązaniem. Warto wiedzieć, że w Polsce terapia SI nie jest obecnie refundowana przez Narodowy Fundusz Zdrowia jako samodzielna procedura, co oznacza, że rodzice zazwyczaj pokrywają jej koszty prywatnie. W zależności od indywidualnych potrzeb dziecka, terapia SI powinna być często uzupełniana innymi formami wsparcia, takimi jak:

• Wsparcie psychologiczne: Pomoc w radzeniu sobie z emocjami, frustracją, lękami związanymi z trudnościami sensorycznymi.
• Terapia logopedyczna: Jeśli problemy sensoryczne wpływają na rozwój mowy i komunikacji.
• Fizjoterapia: W przypadku współistniejących problemów z napięciem mięśniowym, postawą, czy ogólną sprawnością ruchową.
• Terapia pedagogiczna: Gdy problemy sensoryczne utrudniają naukę w szkole.
• Terapia ręki: Jeśli dziecko ma trudności z motoryką małą i precyzyjnymi ruchami dłoni.

Jak wspierać dziecko sensoryczne w domu i w szkole?

Domowa "dieta sensoryczna": Proste aktywności, które wyciszają i regulują.

Jako Marika Witkowska, zawsze podkreślam, że praca w domu jest równie ważna, jak terapia. Codzienna "dieta sensoryczna" to zestaw prostych aktywności, które pomagają dziecku w regulacji układu nerwowego. Oto kilka pomysłów:

• Głęboki nacisk: Mocne przytulanie, "kanapka" z poduszek, zawijanie w koc, noszenie plecaka z obciążeniem (po konsultacji z terapeutą).
• Aktywności ruchowe: Codzienne huśtanie, skakanie na trampolinie, czołganie się, turlanie, wspinanie się (na placu zabaw, w domu).
• Zabawy z fakturami: Zabawa w piaskownicy, z ciastoliną, masami plastycznymi, ryżem, fasolą, malowanie palcami.
• Wyciszające kąpiele: Długie kąpiele z dużą ilością piany, z użyciem szczotki do ciała, z ulubionymi zabawkami.
• Mocne smaki i zapachy: Chrupiące przekąski, gumy do żucia, intensywne smaki (kwaśne, ostre z umiarem), olejki eteryczne (lawenda do wyciszenia).

Jak dostosować otoczenie, by uniknąć przestymulowania?

Dostosowanie otoczenia to klucz do komfortu dziecka z zaburzeniami SI. Oto praktyczne wskazówki:

• Zmniejsz hałas: Unikaj głośnej muzyki, telewizora w tle, zapewnij dziecku ciche miejsce do odpoczynku. Możesz rozważyć słuchawki wyciszające w głośnych miejscach.
• Kontroluj oświetlenie: Wybieraj ciepłe, stonowane światło, unikaj ostrych, migoczących źródeł światła.
• Ubrania: Wybieraj ubrania z naturalnych, miękkich materiałów, bez metek i szwów, które mogą drażnić skórę.
• Porządek i przewidywalność: Utrzymuj względny porządek w otoczeniu dziecka, staraj się, aby jego dzień był w miarę przewidywalny, co daje poczucie bezpieczeństwa.
• Miejsce do wyciszenia: Stwórz w domu kącik, gdzie dziecko może się schować, gdy potrzebuje spokoju np. namiot, tipi, mała, przytulna przestrzeń.

Współpraca z przedszkolem i szkołą jak rozmawiać z nauczycielami o potrzebach dziecka?

Współpraca z placówkami edukacyjnymi jest niezwykle ważna. Jako Marika Witkowska, z radością obserwuję, że w polskim systemie edukacji coraz częściej uwzględnia się potrzeby dzieci z zaburzeniami SI. Nauczyciele w przedszkolach i szkołach coraz częściej przechodzą szkolenia z zakresu integracji sensorycznej. Aby rozmowa była efektywna:

• Przedstaw opinię diagnostyczną: To Twój najważniejszy argument. Opinia szczegółowo opisuje potrzeby dziecka.
• Edukuj i wyjaśniaj: Spokojnie wytłumacz nauczycielom, czym są zaburzenia SI i jak wpływają na zachowanie Twojego dziecka. Podkreśl, że to nie "złośliwość".
• Zaproponuj konkretne rozwiązania: Sugeruj proste modyfikacje, np. siedzenie dziecka w spokojniejszym miejscu, możliwość krótkiej przerwy na ruch, użycie poduszki sensorycznej.
• Bądź partnerem: Podkreśl, że zależy Ci na wspólnej pracy dla dobra dziecka. Regularnie komunikuj się z nauczycielami.
• Uczul na sygnały: Poproś nauczycieli, aby zwracali uwagę na wczesne sygnały przestymulowania lub niedostymulowania u dziecka.

Zabawki i pomoce sensoryczne, które naprawdę działają w co warto zainwestować?

Rynek oferuje wiele zabawek sensorycznych, ale warto wiedzieć, w co naprawdę warto zainwestować, aby wspierać rozwój dziecka:

• Huśtawki sensoryczne (kokony, deski, opony): Niezastąpione do stymulacji układu przedsionkowego i proprioceptywnego. Pomagają w regulacji, wyciszaniu lub pobudzaniu.
• Ciężkie koce i kamizelki obciążeniowe: Dostarczają głębokiego nacisku, co działa wyciszająco i pomaga w organizacji sensorycznej. Zawsze konsultuj z terapeutą.
• Materiały do zabaw dotykowych: Piasek kinetyczny, ciastolina, masy sensoryczne, ryż, fasola, makaron. Pozwalają na eksplorację faktur i rozwój motoryki małej.
• Poduszki sensoryczne (dyski, jeżyki): Mogą być używane do siedzenia, poprawiając stabilizację i dostarczając bodźców proprioceptywnych.
• Gryzaki sensoryczne: Dla dzieci, które mają potrzebę wkładania przedmiotów do ust, bezpieczna alternatywa dla gryzienia ubrań czy innych przedmiotów.
• Trampolina: Doskonała do stymulacji przedsionkowej i proprioceptywnej, pomaga w rozładowaniu energii i budowaniu świadomości ciała.
• Zestawy do ćwiczeń równowagi: Deski równoważne, kamienie do skakania, ścieżki sensoryczne.

Przyszłość Twojego dziecka: Czy z zaburzeń sensorycznych się wyrasta?

Długofalowe skutki nieleczonych zaburzeń SI w życiu nastolatka i dorosłego.

Wielu rodziców zadaje sobie pytanie, czy dziecko "wyrośnie" z zaburzeń sensorycznych. Niestety, nieleczone zaburzenia SI rzadko ustępują samoistnie i mogą mieć długofalowe konsekwencje, wpływając na wiele aspektów życia nastolatka i dorosłego. Mogą to być:

• Problemy emocjonalne: Niska samoocena, lęki, frustracja, depresja, trudności w radzeniu sobie ze stresem.
• Trudności społeczne: Problemy z nawiązywaniem i utrzymywaniem relacji, unikanie interakcji społecznych, poczucie izolacji.
• Wyzwania edukacyjne i zawodowe: Trudności w nauce, koncentracji, organizacji, co może przekładać się na gorsze wyniki w szkole i problemy w znalezieniu satysfakcjonującej pracy.
• Problemy z codziennym funkcjonowaniem: Trudności z samodzielnością, organizacją czasu, wykonywaniem prostych czynności, co może prowadzić do poczucia bezradności.
• Współwystępujące zaburzenia: Nieleczone problemy sensoryczne mogą nasilać objawy innych zaburzeń, takich jak ADHD, zaburzenia lękowe czy spektrum autyzmu.

Dlatego tak ważne jest, aby nie bagatelizować sygnałów i jak najszybciej podjąć działania.

Jak wczesna interwencja wpływa na dalsze funkcjonowanie w społeczeństwie?

Wczesna diagnoza i rozpoczęcie terapii integracji sensorycznej mają ogromny wpływ na dalsze funkcjonowanie dziecka. Mózg dziecka jest niezwykle plastyczny, szczególnie w pierwszych latach życia. Dzięki odpowiedniej stymulacji i terapii, możliwe jest "przebudowanie" ścieżek neuronalnych, co pozwala na lepsze przetwarzanie bodźców. Wczesna interwencja pomaga dziecku:

• Rozwinąć umiejętności adaptacyjne: Lepiej radzić sobie z wyzwaniami sensorycznymi w codziennym życiu.
• Poprawić samoocenę: Odnieść sukcesy, co buduje poczucie własnej wartości.
• Rozwinąć kompetencje społeczne: Łatwiej nawiązywać kontakty i funkcjonować w grupie rówieśniczej.
• Osiągnąć sukcesy edukacyjne: Lepiej koncentrować się na nauce i rozwijać swoje talenty.
• Zwiększyć samodzielność: Być bardziej niezależnym i pewnym siebie w dorosłym życiu.

Inwestycja w terapię i wsparcie sensoryczne to inwestycja w przyszłość Twojego dziecka.

Przeczytaj również: Integracja sensoryczna: najlepsze książki dla rodziców i terapeutów

Twoja rola jako rodzica jak budować pewność siebie i kompetencje dziecka z zaburzeniami SI?

Jako rodzic, Twoja rola w procesie wspierania dziecka z zaburzeniami SI jest nieoceniona. To Ty jesteś jego największym adwokatem, źródłem wsparcia i miłości. Oto, jak możesz budować jego pewność siebie i kompetencje:

• Akceptuj i rozumiej: Przede wszystkim, zaakceptuj swoje dziecko takim, jakie jest, z jego unikalnym profilem sensorycznym. Zrozum, że jego zachowania nie są złośliwością, ale wynikiem trudności.
• Bądź cierpliwy i empatyczny: Proces terapii i zmian wymaga czasu. Bądź cierpliwy i oferuj empatię, zwłaszcza w trudnych chwilach.
• Wzmacniaj mocne strony: Skupiaj się na tym, co dziecko robi dobrze. Każde dziecko ma swoje talenty i pasje. Pomóż mu je odkrywać i rozwijać.
• Ucz samodzielności: Stopniowo zachęcaj dziecko do samodzielnego wykonywania zadań, dostosowując je do jego możliwości. Celebruj każdy mały sukces.
• Ucz strategii radzenia sobie: Wspólnie z terapeutą naucz dziecko, jak rozpoznawać swoje potrzeby sensoryczne i jak sobie z nimi radzić (np. "potrzebuję przerwy", "jest mi za głośno").
• Buduj poczucie bezpieczeństwa: Zapewnij dziecku stabilne, przewidywalne środowisko, które daje mu poczucie bezpieczeństwa i kontroli.
• Bądź adwokatem: Aktywnie współpracuj z terapeutami, nauczycielami i innymi specjalistami, aby zapewnić dziecku najlepsze możliwe wsparcie.